Czym jest Park Narodowy Black River Gorges?
Park Narodowy Black River Gorges leży w pagórkowatej, południowo-zachodniej części Mauritiusa. Został ogłoszony 15 czerwca 1994 roku, a zarządza nim National Parks and Conservation Service. Obejmuje obszar 67,54 km² i łączy trzy rodzaje środowiska: wilgotny las górski, suchszy las nizinny oraz podmokłe wrzosowiska.

Park chroni większość pozostałego na wyspie deszczowego lasu. Ten las jest jednak w dużej części zniszczony przez obce gatunki roślin i zwierząt, dlatego przyroda parku wygląda inaczej niż na nietkniętych terenach. Na terenie działają cztery stacje badawcze, z których korzystają służby parku i Mauritian Wildlife Foundation.
Park został uznany za Important Bird Area przez BirdLife International, co oznacza, że jest ważnym miejscem dla ptaków. Dla odwiedzających przygotowano dwa centra informacji, miejsca piknikowe i rozbudowaną sieć ścieżek. Dla planującego wyjazd to dobry punkt wyjścia w ramach wycieczek na Mauritiusie: park łączy spacery, obserwację przyrody i widoki na wyspę.
Jakie szlaki prowadzą przez park?
Po parku prowadzi około 60 km szlaków. Są to ścieżki o różnym charakterze, więc wybór zależy od kondycji i tego, co chcesz zobaczyć.
Najważniejsze punkty to:
- centrum informacji Pétrin, skąd wychodzi szlak,
- drugie centrum informacji po przeciwnej stronie parku,
- obszary ogrodzone, w których usunięto obce gatunki,
- stacje badawcze, które nie są dostępne dla turystów.
Szlak od centrum Pétrin prowadzi do obszaru z typową roślinnością wyżyn oraz do strefy ochrony przyrody. To dobry wybór, jeśli chcesz poznać las od środka i zobaczyć, jak wygląda rodzima roślinność. Park oferuje też widoki na krajobraz, które są jednym z głównych powodów wizyty.
Godziny otwarcia centrów informacji mogą się zmieniać, dlatego przed wizytą sprawdź je na stronie obiektu lub zapytaj w centrum o aktualny stan ścieżek przed wyjściem na szlak.
Jakie ptaki i zwierzęta spotkasz w parku?
Park chroni wszystkie endemiczne ptaki Mauritiusa. Są to:
- pustułka mauritiuska (Mauritius kestrel),
- gołąb różowy (pink pigeon),
- papuga mauritiuska (Mauritius parakeet),
- Mauritius cuckooshrike,
- Mauritius bulbul,
- Mauritius olive white-eye,
- Mauritius grey white-eye,
- Mauritius fody.
Oprócz ptaków w parku żyje endemiczny nietoperz, mauritiański lisonos (Mauritian flying fox). Wiele endemicznych roślin i zwierząt nadal występuje tu w naturalnym środowisku, mimo presji ze strony gatunków introdukowanych.
Obserwacja ptaków wymaga cierpliwości i spokojnego tempa. Najlepiej iść wolno, z lornetką, i zatrzymywać się przy skrajach lasu. Wiele gatunków jest rzadkich, więc nie każda wyprawa przyniesie spotkanie z nimi.
Jaka pogoda panuje w górach?
Mauritius leży w strefie klimatu tropikalnego z dwiema porami roku: ciepłym, wilgotnym latem i chłodniejszą, suchą zimą. Poniższa tabela pochodzi ze stacji w Port Louis, stolicy na wybrzeżu, więc pokazuje warunki nizinne.
| Miesiąc | Opady (mm) | Dni z deszczem (od 1 mm) | Średnia maksymalna (°C) | Średnia minimalna (°C) |
|---|---|---|---|---|
| Styczeń | 131 | 9 | 31,5 | 24,1 |
| Luty | 160 | 10 | 31,4 | 24,0 |
| Marzec | 83 | 8 | 31,5 | 23,8 |
| Kwiecień | 87 | 7 | 30,7 | 23,0 |
| Maj | 48 | 6 | 29,3 | 21,5 |
| Czerwiec | 24 | 4 | 27,6 | 19,9 |
| Lipiec | 18 | 4 | 26,7 | 19,3 |
| Sierpień | 19 | 5 | 26,8 | 19,1 |
| Wrzesień | 17 | 3 | 27,7 | 19,4 |
| Październik | 15 | 3 | 28,8 | 20,4 |
| Listopad | 24 | 3 | 30,2 | 21,8 |
| Grudzień | 85 | 6 | 31,1 | 23,2 |
| Rok | 711 | 68 | 29,4 | 21,6 |
Najwięcej deszczu spada w lutym, a najmniej w październiku. Większość opadów przypada na miesiące letnie, choć wyraźnej pory deszczowej nie ma. Na wyżynach środkowych jest chłodniej niż na wybrzeżu i może padać nawet dwa razy więcej deszczu. Cyklony tropikalne pojawiają się zwykle od stycznia do marca, zakłócają pogodę przez około trzy dni i przynoszą ulewy. Od maja do września wpływają antycyklony.
Jakie zagrożenia czyhają na przyrodę parku?
Największy problem to obce gatunki. Guawa chińska i ligustr zajmują miejsce rodzimych roślin, a jelenie rusa i dziki niszczą podłoże i rośliny lasu. Park wymaga więc stałej pracy służb ochrony przyrody.
Część terenu jest ogrodzona. Wewnątrz tych obszarów usunięto obce gatunki, żeby chronić rodzime zwierzęta. Takie miejsca widać na mapie parku i na miejscu, zwłaszcza przy granicach ogrodzeń. Nie wchodź poza wytyczone ścieżki, bo możesz przypadkowo zakłócić ochronę.
Zmiany klimatu też mają znaczenie. Mauritius jest coraz bardziej narażony na silniejsze cyklony, długie susze, powodzie błyskawiczne i osuwiska. W górzystym terenie parku ryzyko osuwisk i nagłych ulew ma szczególne znaczenie, dlatego przed wyjściem warto sprawdzić, czy szlaki są przejezdne i bezpieczne.
Jak dojechać do parku?
Głównym portem lotniczym jest Sir Seewoosagur Ramgoolam International Airport (kod MRU) w Plaine Magnien, 48 km na południowy wschód od Port Louis. Park leży po przeciwnej stronie wyspy, na południowym zachodzie, więc dojazd wymaga przejazdu przez większą część Mauritiusa.
Najczęściej stosowane środki transportu to:
- samochód z wypożyczalni, który daje największą swobodę,
- taksówka, wygodna przy krótkim pobycie,
- autobus lokalny, tańszy, ale wolniejszy i mniej przewidywalny.
Na Mauritiusie obowiązuje ruch lewostronny, więc przy jeździe samochodem trzeba się do tego przyzwyczaić. Najbliższą miejscowością do parku jest Chamarel.
Rozkłady i dostępność transportu lotniskowego zmieniają się, dlatego przed wyjazdem sprawdź aktualne informacje na oficjalnej stronie lotniska.
Co jeszcze w okolicy parku warto zobaczyć?
Najbliższy punkt w sąsiedztwie to Chamarel. W tej miejscowości odwiedzający mogą zobaczyć ziemię siedmiu kolorów, którą warto połączyć z wizytą w parku, jeśli jedziesz w jego kierunku.
Na południowym zachodzie wyspy leży też Le Morne, półwysep i góra o tej samej nazwie. Obszar ten został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO jako krajobraz kulturowy. Dalej na południu znajduje się Macchabée, rezerwat Bel Ombre, który jest rezerwatem biosfery UNESCO.
Przy planowaniu trasy warto też pamiętać o miejscu, które ma inne znaczenie niż przyroda: Ganga Talao. Jest to osobny cel, więc lepiej zaplanować go w osobnym dniu, niż upychać obok szlaków.
Ile czasu zaplanować na wizytę w parku?
Czas zależy od wybranych szlaków i tego, czy chcesz zatrzymać się przy punktach widokowych oraz w centrach informacji. Park ma około 60 km ścieżek, więc nie da się obejść go w jeden krótki spacer.
Dobrym podejściem jest wybrać jeden szlak na dzień i dać sobie czas na obserwację ptaków. Jeśli przyjeżdżasz z dalszej części wyspy, doliczaj czas na dojazd. Drogi w górach są kręte, a przejazd zajmuje więcej czasu niż na płaskim terenie.
Warto też zaplanować przerwy na odpoczynek. Teren jest pagórkowaty, więc tempo marszu będzie wolniejsze niż na równinie. Zabierz wodę i lekkie jedzenie, bo w parku nie każdy odcinek ma punkty z zapleczem.
Od czego zacząć planowanie?
Zacznij od ustalenia, który rejon wyspy będzie Twoją bazą. Dojazd z południowego zachodu do parku może zająć inny czas niż z północy, więc baza wpływa na cały plan.
Następnie wybierz porę wyjazdu. Według tabeli pogody najmniej deszczu spada od czerwca do września, a najwięcej w lutym. Pamiętaj, że w górach jest chłodniej niż na wybrzeżu, więc lekka kurtka przydaje się nawet przy ciepłej pogodzie na plaży.
Sprawdź godziny centrów informacji i stan szlaków. Potem ułóż dzień tak, by obserwację ptaków zaplanować na rano, kiedy jest najspokojniej. Jeśli po parku chcesz zobaczyć coś zupełnie innego, zajrzyj do tekstu o podwodnym wodospadzie Mauritiusa.
